ne kadar eski olursa o kadar iyi

Caen'da güneşli bir pazar ve "vide grenier" keyfi.

 eski giysiler, oyuncaklar, porselen fincanlar, gümüşler, arkası yazılı kartlar, siyah beyaz aile fotoğrafları, çantalar, ayakkabılar, tablolar, mobilyalar.. hepsinde ayrı yaşanmışlıklar var, hepsinin ayrı bir hikayesi. ve hikayelerini düşünmek ne kadar heyecan verici...

gezinti sonunda: üç euro'ya kahverengi ponponlu bir babet, iki euro'ya el dokuması dantel eldivenler, bir euro'ya hırka, bir euroya bir etek..  dönüş yakın ve bavulumda yer yok yoksa daha nelerde kaldı aklım

 çocukmuşum da babaannemin eski evini, çekmecelerini kıyafetlerini merakla karıştırıyormuşum gibi..

neden bizim memlekette bu ikinci el ruhu yok? biz daha mı zenginiz, onlar daha mı alçakgönüllü?